Tam o esnada içeriden fısıltı duyuldu. Meryem… Meryem… Işıklar kapandı. Bir arbede koptu. Avukatın bağırtısı koptu. Çağatay dışarıdan sızan ışıkla gördüğü kadarıyla oradan kaçtı. Yukarı doğru çıktı. Üst kattaki odalardan birine girdi. Alt kattan gelen avukatın bağırtısı kesilmişti. Çağatay iyice korktu. Girdiği oda yatak odasıydı. Hemen yatağın altına girdi. Kalbi güm güm çarpıyordu. Aklına pencere geldi. Yatağın altından hızlıca çıktı. Pencereyi açtı ama çok yüksekti. Atlayamazdı. Merdivenden sesler geldiğini duyunca korktu. Omzunu pencereye çarptı ve istemsizce ah diye bağırdı. Sonra kendine kızarak eliyle ağzını kapattı. Komodinin üzerindeki vazoyu eline alıp kapının arkasına geçti. Alnından terler süzülüyor, kalbi hızla çarpmaya devam ediyordu. Hemen telefonunu çıkararak polisi aradı. Fısıltıyla şunları diyebildi: “Katil burada, beni öldürecek. Yardım edin.” Koridordan gelen sesi duyunca telefonu kapattı ve cebine koydu. Vazoyu havaya kaldırdı. Kapı açılırsa katilin kafasına vuracaktı. Kapının kulpu yavaşça çevrildi. Heyecan had safhaya çıkmıştı. Kapı gıcırdayarak yavaşça açıldı. Birkaç saniye sonra…
