Mısır, kendi ihtişamının ağırlığı altında ezilirken, Nil’in sularına bırakılan küçük bir sandık, taştan ve altından örülü o devasa saltanatın kaderini değiştirecek bir yolculuğa çıkıyordu. Musa Peygamber, tarihî bir kıssayı anlatmanın ötesine geçerek bir medeniyetin kibriyle bir halkın kırılganlığı arasında gerilen büyük insanlık sahnesini yeniden kuruyor. Mısır saraylarının aldatıcı konforundan Medyen’in ıssız sessizliğine, Tuva Vadisi’ndeki ilahî çağrıdan Kızıldeniz’in yarılan sularına uzanan bu yolculuk; yalnız bir peygamberin değil, insanın kendi kimliğini bulma savaşına dönüşüyor. Bu roman, okuru hem tarihsel bir destanın merkezine çekiyor hem de değişmeyen insanlık hâlleriyle yüzleştiriyor. Denizin yarılması, dağın kaldırılması birer mucizeydi; asıl imtihanın insanın içindeki firavuna galip gelmek olduğunu hatırlatıyor.
