Anne olmak… Bu fikir içimde bir tohum gibiydi aslında. Sessiz, sabırlı ama bir o kadar da kararlı. Zamanla büyüdü, içimde filizlendi. Çocukları hep çok severdim. Onlarla geçirdiğim her an kalbimi ısıtırdı. Ama bu sevgi bir gün, çok daha derin bir meraka dönüştü. Kardeşimin art arda iki çocuğu oldu. Ve ben hala oldum. O duyguyu tarif etmek zor. Paha biçilmez bir şeydi: o minik elleri tutmak, gözlerinin içine bakmak, uykusunda nefesini dinlemek… İçimi tarifsiz sevgiyle dolduruyordu. Ama bir yandan da hep şu soruyu soruyordum kendime: Kendi evladını sevmek nasıl bir histir acaba? Kardeşimin çocuklarını bu kadar severken, kendi evladımı düşünemiyorum bile. Herkes diyordu ya ‘Evlat sevgisi bambaşka,’ diye, ne demekti bu başka olan? Ben de o sevgiyi tatmak istiyordum. O bambaşkalığı yaşamak… Bir canın, bana ait bir kalbin benimle atmasını… Benimle susayıp benimle doymasını… Benimle birlikte büyümesini… Artık biliyordum… hazırdım. Korkular vardı, evet. Ama sevgim her şeyin önüne geçiyordu. Artık o sevgiyi tatmam lazımdı. Ve işte o gün, kendi içime dönüp şu kararı verdim: “Ben anne olmak istiyorum’’.
