Bazı evler vardır; içinden çıkarsın ama senden çıkmaz. Duvarları değil, sessizliği büyüktür. Ve insan, yıllar sonra bile o sessizliğin içinde konuşur. Evin Hatırladıkları, bir çocuğun büyürken öğrendigi suskunlukları, bir ailenin hayatta kalma biçimlerini ve hafızanın sildikleriyle birlikte yaşamayı anlatıyor. Babasız geçen yıllar, kendinden vazgeçen bir anne, uyum sağlayarak ayakta kalan bir abi ve uyumsuzluğu seçen bir anlatıcı... Bu kitap bir travma anlatısı değil. Bir "iyileştim" hikâyesi hiç değil. Bu kitap, bazı şeylerin geçmediğini ama taşınabilir hâle geldiğini fark eden birinin durduğu yerden yazıldı. Ev, bir bina olmaktan çıkıp bir hâle dönüştüğünde; insanın durabildiği yer yeniden tanımlandığında... Evin Hatırladıkları, eksik kalmış ama gerçek bir hayatın sessiz tanıklığı.
