Kadın

Arzu Tekcan

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

“Adım, Kadın.” Adımı benden önce söylediler, kaderimi başkasının diline yazdılar. Susmayı edep, ağlamayı ayıp bildiler. Aynada gördüğüm yüzüm hep eksikti. Kadın olmak yük, insan olmak lükstü. Sevgi bir sözdü ama bana yasaktı, aşık olmak bile fazla görüldü. “Adım, Kadın.” Taşıdım suskunluğun mirasını, omzumda namusun ağırlığı. Sevdim diye küçüldüm, susmadım diye büyüdüm. “Anne” dediler, olamadım diye yarım sayıldım. Bir beşiğin hayaliyle bir hayatın arasına sıkıştım. Geceyi kendime siper ettim, gündüzleri güçlü durdum. “Adım Kadın.” Yalnızlığın en kalabalık hali, adaletsizliğin sessiz isyanı. Bir çiçek olsam koparılırdım, bir söz olsam susturulurdum. “Kalbim var.” dedim, inanmadılar. “Ben, insanım!” dedim, duymadılar. Aşk geldi kapıma cesurca, korktum. Mutluluk bana hep ürkek verildi. “Adım Kadın.” Ben hep herkese iyi oldum, kimse sormadı “Nasılsın?” diye. Bu dünya bana dar, düştüm kalktım ama hala buradayım. Bir gün kadın olmak, kendim olmak, Bu kadar zor olmayacak, bu kadar can yakmayacak.