Milattan önce 21 Mart 612. Güneş, Ninova'yı yeni bir sabaha uyandırdı. Güneş, Ninova için son kez doğuyordu. Bir şehir için güneşin son kez doğması ne kadar ilginç. Tarihin ilginç bir hamlesi mi yoksa bin yıllardır gerçekleşen basit bir tekerrür müydü? Umutla, sevinçle son kez uyanmak nasıl bir duyguydu? Yüzlerce yıllık bir şehirde son kez güneşi görmek nasıl bir his yaratırdı insanda? Öncesinde onlarca belki de yüzlerce kez olmuş bir durum şimdi de Ninova için geçerliydi. Ninova'nın başına gelenler sonraki iki bin yıl boyunca yeryüzünde yüzlerce şehrin başına gelecekti. O gün Ninova için son kez doğan güneş, yedi yüz yıl sonra Pompei için de son kez doğacaktı. Sabah limanda çalışan insanlar, Pompei sokaklarında yürüyen kadınlar, evlerinin önünde oynayan çocuklar güneşin Pompei için son kez doğacağını nereden bilebilirdi? Vezüs Dağı'nın patlamasıyla ateşin ve külün yok ettiği Pompei güneşe veda etmişti. Şehirdeki binlerce insan boğularak hayatını kaybetmiş ve şehir sonsuza kadar karanlığa gömülmüştü. Peki Ninova? Ninova ve yüzlerce şehir, insan eliyle karanlığa gömülüyordu. Yanardağ patlamalarıyla, depremlerle, sellerle güneşe, aydınlığa veda eden yüzlerce şehir vardı da insan eliyle yakılıp yıkılan, yok edilen, bir daha yaşanmaz hale getirilen kaç şehir var? İnsan türünün çeşitli gerekçelerle yok etme güdüsü nasıl dizginlenecek? Tarihte kaç şehri yok ettik, kaç limanı gemisiz, kaç sokağı çocuksuz bıraktık?
