Tazı Gölgenin Rengi

Harun İsmail Çırak

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Bahtiyar'la tanışın. Nam-ı diğer Tazı... Çocuk yaşta intikam uğruna Adana’dan kaçıp İstanbul’a geldi. Pis adamların himayesinde kirli işlere bulaştı. Hileli bir boks maçında aldığı ölümcül bir yumruk hayatını tamamen değiştirdi. Bahtiyar'ın burnu artık koku almıyor. Ama gözleri her kokuyu ayırt edebiliyor. Tazı'nın gözünden hiçbir koku kaçmıyor. Sıradan bir tetikçi, mafya dünyasının basamaklarını hızla tırmanmaya başlar. İz bırakmadan ortadan kaybolanları kokularından bulduğu için yeraltı dünyasında “Tazı” namıyla ünlenir. Tabii ki hiçbir ödül, bedelsiz kalmaz. Bu yeteneği zamanla baş edilemez bir lanete dönüşür. Ta ki hayatının aşkıyla tanışına dek... Canan sayesinde saydam bir aşkta şifa bulur. Kendini yeraltı dünyasından çeker. Canan ve kedileri Kontes ile sakin ama huzur içinde yaşamaya başlar. Sen geçmişini unutsan da geçmişin seni unutmaz Tazı! Günlerden bir gün, çocukluğunda onu himayesine alan, baba bildiği Cemal, Tazı'yı son bir “av” görevine çağırır. Bahtiyar'ın istemeyerek çıktığı bu yolculuk hem kurtulduğunu sandığı vahşi yönüyle hem de zifiri karanlık geçmişiyle bir yüzleşmeye dönüşecek. “Sevmek rizikolu iş. Bir insanı, bir hayvanı, bir bitkiyi, bir şehri sorgusuzca sevmek için aslanyürekli olmak gerek. Sevdiğini kaybettiğinde büyük acılar çekeceğini bilmesine rağmen böyle bir yükün altına neden girer insan, anlamak zor. Kendisi dâhil her şeyin faniliğini bildiği hâlde nasıl kapılır bu duyguya, böylesine aptalca ve acizce. O iç yakan özlem, bitmeyen sızı, sefil çaresizlik. Kayıtsızlıkta huzur var hâlbuki. Kırılsın, dökülsün, ölsün. Vız gelir tırıs gider. Öyle ki sen de kırarsın, dökersin, öldürürsün. Ruhuna yapışmadan akar gider.”