Katarsis kelimesi, tarihte ilk kez Aristoteles'in Poetica adlı yapıtında yer alırken, daha sonra ise Platon'un Devlet adlı eserinde de geçerek, adil ve onurlu yöneticilere atfedilen bir felsefi terim olarak literatüre girmiştir. Bu yüzyılda Katarsis terimi için yeni bir tanım yapmak gerekirse; ruhun hem özgürlüğüne hem de tarafsızlığına kavuşturulması için gereken zihinsel arınmanın sağlanması dememiz çok daha uygun olabilir. Zihni iyi ve mutlu hissettiren türdeki pozitif duygularla beslemek, bireyin ruh sağlığını korumasına olumlu katkılar yaparken, durumun zıttı olarak bireyin kendisini kötü ve mutsuz hissettirecek türden negatif duygulara zihnini maruz bırakması ise mental çöküşlere neden olabiliyor. Kısa sürede üstesinden gelinemeyen her bir yeni mental çöküş vakası bireydeki bitkinlik ve tükenmişlik halinin artmasına, ardından da özgüven eksikliği ile kontrolü kendisinde olmayan her şeyden ve herkesten korkulmasına zemin hazırlayabiliyor. Bireyin sağlıklı bir bilince sahip olabilmesine en az korku kadar engel olabilecek diğer bir negatif duygu ise öfkedir. Öfkeli olma halinden kurtulmanın kilidini açacak en hızlı anahtar yine Katarsis (arınma) olacaktır. Korkulardan kurtulmak ve sağlıklı düşünmeye engel olan öfkeyi kontrol etmek, bireyin zihinsel anlamda taşıdığı negatif yüklerinden arınmasıyla, yani Katarsis yaşamasıyla daha kolay gerçekleşebilir çünkü insanın yaşarken ruhsal açıdan ihtiyaç duyduğu gereksinmelerin başında zihninde sağlıklı bir arınma döngüsü kurması ve bu döngüyü sürdürebilmesi geliyor. Katarsis, bireyin kendinle barışık olma halini pekiştirirken, insanın özgüvenini yükselterek kendisine olan sevgisini de arttırır. İnsan bencillik zehirlenmesine düşmediği sürece zaten en çok kendisini sevmeli bu hayatta. Çünkü etrafınızdaki insanlar içinizde ne yaşadığınızla değil, onlara ne yaşattığınızla daha çok ilgilenir ve gösteri bitince herkes gider. Elbette ki insanlar hayatınızdan istedikleri zaman gidebilir ama istedikleri zaman geri dönemezler, tabii siz gerçekten kendinize değer veriyorsanız.
