Kaygısız Bir Sardunya

R. Miraç Öztürk

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Peygamber gibi seviyordum onu, kördüğüm misali, kıssayı bilmeye gerek yoktu, kördüğüm çözülmezdi. Ancak bir vedanın da arifesiydi, bayramı annesiz geçiren bir çocuk gibi üzgün. Ateş orada kalmıştı, uçurtmayı bağladığımız ağacın yanında, utangaç bir ateşti ama bu, cehennem gibi değildi. Cehennem benim içimdeydi. Tüm günahkârları bağrıma basıyordum o vakit. Cennete yer kalmamıştı kalbimde. Bir ayet inmiş gibiydim Hira’da, bir başına. Ve veda edemeyecek kadar korkaktım. Şiire, şaraba yemin olsun ki, Tanrı incir ve zeytine ant içerdi, ben şiir ve şarap diyorum, itaat etmiyorum diye kızıyorsun belki bana ama elimden başka bir şey gelmiyor. Biraz şarap, biraz şiir, biraz isyan iyi geliyor bana. Gidiyorum ve sana şiir okuyorum, ben burada kaldım, devamını sen getir. İçinden geleni yaz, gelmiyorsa da bir dua oku ikimiz adına... “Pencere kenarında eski perde, sarı, çiçek açmış ağaç hatmi eflatun, yoğurt kabında kaygısız bir sardunya, kırmızı ve taze bir veda ertesi gri…”