Kimi masalar yalnızlığı anlatır, kimi eski bir şiiri… Bu kafe sıradan değildir. Çünkü buraya gelenler çay değil, hikâye bırakır. Bir çocuk, sustuğu yerden bakar. Bir kadın, soğumuş bir tabağın başında vedasını eder. Ve bazen… kimse oturmasa bile bir masa, acıyı hatırlar. Sessiz bir dost geçer aralarından; iz bırakmadan ama unutulmadan. Talihsiz Serüvenler Kafesi, Herkesin kendini bir sandalyede bulduğu, Şiir gibi bir hikâye… Gecenin en sessiz anında, Bir fincanın buğusunda… Sen de oturacaksın o masalardan birine. Çünkü yerin hazır. Hep vardı. Sadece sen gelmemiştin.
