Mirina Sar Çîrokên Mirinê

Nasır Kemaloğlu

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Ne ji erdê ne jî ji ezman hawareke xêrê hebû. Di wêhewa sar de berf, wek ardê ku eleg bibe, dihat xwarê, bayêberfa erdê û ya dibarî li hev digerand û te digot gey hemûhêrs û xinca xwe ji Rustîyê reben digirt. Bager û bahozê,berf û baran di ser serê Rusti de wek ardelina as dirijand.Li havirdor û xwezayê de xênji dengê bayê hemû denghatibn birrên û tenêbûna sevê, birçibûn û tirsa mirinê linav hev ketibû. Rusti, di vê rewsê de û di bêbawerîya xilas-bûnê de mirina xwe difikiri. Li ser patika xwe sermahiyamirinê his dikir û êdi dizanibû ku xilasbûna wi ji wê behraberfê û tipiyê tune ye. Rêwitiya wi ya îro, bager, bahoz ûberfa iro bûbû «Ruhsin» ê wi.Her wiha bêçare û bêhêvi dimine. Dilê xwe de dibêje:- Xwedê ya Rebbi, di nava vê berf û búzê de tuyê mirina sar biki para min?