Vindibiyaye

Lorin Demirel

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Binê hardî ra vengê miloçikan, lulikan yeno. Hard şanîno ra vengê înan ra. Vayo serdin, vengê verganê vêşanan sipeno we ano goşanê mi. Dûrî ra, koyan ser o vengê cengî yeno hetê ra. Nika her çî mi ra dûrî yo. Her kes mi ra dûrî yo. Ez binê hardî der a ya kî hardî ser o ya? Kot der a? Goştê mi poyîno yeno war. Cokê mi şikîyê, ezo bêkes, bêwar, bêkefen û bêmezel… Na merdene merdena min a? No dej dejê min o? Kam nika seba mi berbeno? Kam nika seba mi sond weno vano: “hefê to gênîme, gonîya to hard de nêverdanîme.” Ruhê mi mi ser o nişto ro tek bi tek qiseyanê mi moreno. Rîyê ey de huyayîşê milaketan, gelo se vano, ça huyeno, veng nêno goşê mi.