gece yarısı kütüphanesi, uzun zamandır herkesin bana önerdiği bir kitaptı. özellikle arkadaşlarım “kesinlikle okumalısın, bu kitap seni çok saracak, seni çok etkileyecek.” diyordu. açıkçası bana biraz abartılıyor gibi gelmişti. ama bu kadar çok insanın aynı kitabı önermesi de merakımı uyandırdı. zaten popüler kültürde adını sık duyduğumuz kitaplardan biri. okumaya başladığımda ilk sayfalarda anlatım bana biraz durağan geldi. duygu olarak da çok içine çekmedi. ama yaklaşık yüzüncü sayfalara geldiğimde bir şeyi fark ettim. aslında kitabın ana konusu nora’nın yaşadığı farklı hayatlar değilmiş. her yeni hayatta değişen şey, nora’nın kendi hayatına bakış açısıymış. o noktadan sonra kitap benim için anlam kazanmaya başladı. bana göre kitap biraz idealizasyon üzerine kurulmuş. çok fazla seçeneği olduğunu düşünen, yaşamak istemeyen bir kadının, “acaba şu ihtimali seçseydim nasıl olurdu?” sorusunun peşinden gidiyor. nora hayalini kurduğu birçok mesleğin, birçok yaşamın içine giriyor. ama gittiği hiçbir hayatta gerçekten oraya ait hissedemiyor. hepsinde bir eksiklik var. aslında gerçek hayatta da böyle değil mi? sürekli bir şeyleri idealize ediyoruz. “farklı bir meslek seçseydim.”, “şu kişiyle evlenseydim.”, “biraz daha güzel olsaydım.”, “biraz daha zengin olsaydım.”, “onun hayatına sahip olsaydım…” diye düşünüyoruz. ama bir insanın hayatını idealize ederken o hayatı elde etmek için nelerden vazgeçtiğini bilmiyoruz. ne kadar emek verdiğini, hangi zorluklardan geçtiğini, nasıl bir karaktere dönüştüğünü bilmiyoruz. aslında o hayatı alırken sadece başarısını değil; yükünü, fedakârlıklarını ve görünmeyen taraflarını da alıyoruz. belki de uzaktan hayran olduğumuz hayat, yakından baktığımızda bize hiç uygun olmayacak. kitap tam da bu idealizasyon şemasını çok
