Doktoru ilk defa yakından gördüm. Ter içinde kalmıştı ve koşturarak tekrar yeşil alana girdi. Ama bu kez de kırmızı alandaki hastanın yakınları onun gidişinden dolayı homurdanmaya başlamıştı. Uzun bir bekleyişten sonra doktorun kapısını çalıp içeri girdik. Yiğit, “Merhaba doktor abi, ben hastayım, muayene olmak için geldim.” dedi. Doktor uzun boylu, sakallı, zayıf biriydi. Yaka kartından adının İbrahim Efendi olduğunu okudum. Doktor şöyle bir bakındı, ilk önce isimlerimizi sordu. Sonra “Normalde buraya anne ya da babalarınızla gelmelisiniz. Ama bir bakalım ne şikâyetin var?” diye sordu. Yiğit, “Biraz burnum akıyor” deyince Doktor İbrahim, “Hımmm, ama burası biliyorsun acil servis. Böyle basit şikâyetler için gelinmemesi gerekir. Sen şimdi eve git, biraz dinlen, kalın giyin. Bu şikâyetlerin birkaç günde geçer. Devam ederse annen ya da babanla aile hekiminize başvurun.” dedi. Doktor yorgun görünmesine rağmen bize karşı kibar olmaya çalışıyordu. Bize verdiği cevabı pek beğenmedik tabi, ama yine de odadan çıktık.
