Gerçek sevginin belirtisi; korku ve sevinç halinde sevgiliyi hatırlamak, onu anmaktır. Bir âşık sevgilisi için şöyle diyor: Seni bana iyi hal de hatırlatıyor kötü hal de Korktuğum da hatırlatıyor seni Umduğum ve beklediğim de Sevginin gerçekliğinin bir delili de, uykudan uyanır uyanmaz sevenin kalbine ve diline ilk gelenin, gün bitip uyurken de son gelenin sevgili olmasıdır. Şairin dediği gibi: Her gece uyurken son şey sensin Uyandığımda da ilk şey yine sen.
Bir kadın şair şöyle der: Pek tatlı buldum aşkı, birlik olursa Ve çok acı hatta ölüm, ayrılık olursa Hicranı tatmayan biri tatsa bile aşkı, Bilmez ki vuslat nasıl bir şey. İkisini de tattım yakın ve uzak düşerek, Uzaklığı ölüm, yakınlığı aklın bozukluğu
Her kulun başı ve sonu vardır. Başı hevaya uymak olan kimsenin sonu zillet, fakirlik, mahrumiyet ve hevasının uyduğu şeyin getirdiği bela olur. Hatta bu sonuçla kalbindeki, bir azap ve işkenceye dönüşür. Şairin de dediği gibi: Bir takım arzular gençlikte sahibine tat idi Sonra ihtiyarlayınca ona bir azap oldu Kötü hale düşen her insanı düşündüğünde başlangıcının, hevasına göre gitmesi ve onu aklına tercih etmesi olduğunu görürsün. Her kimin başlangıcı hevasına muhalefet ve sağduyusunun çağrısına uymak olursa onun sonu da Allah ve insanlar katındaki izzet, şeref, zenginlik ve şöhret olur.
Beşerî kamerî bir yüz ki Dillere tesbih okutur
