Fırtınalar koptu, gökyüzünün bağrında, Ezildi umutları, geçmiş yükü altında, Eser kalmadı, güvenden sevgiden... Korkar oldu, cümle alemden. Yayıldı gökyüzüne, yağmurla ıslanan toprağın kokusu. Uzaklardan gelir oldu, hoş sedanın çoşkusu, Kim bilir toprağında vardır elbet bir korkusu. Yarınlar, umutsuz ebede doğru....