Sana üşürüm Sen ve ben, iki sevgili, Yan yana gelsek diyorum. Belki el ele tutuşuruz, Gözler birbirine bakar saniyelerce. Dudağım al kırmızı dudağa değse, Ruhum bedenimden boşalır, Bedenlerimiz arasında güneş tutulur. Seni uçsuz bucaksız sevmekten Kendimi kaybeder, ne yaptığımı bilemem. O an ellerimiz birbirini ararken, Parmaklarımız vazgeçer dokunmaktan. Belki gözlerin gözlerimde kalır, Ama söyleyecek söz bulamayız birbirimize. Keskin bakışlarımızın arasından Soğuk bir rüzgâr eser delice. İçimizdeki yangın söner bir anlığına Ve ben de sana üşürüm o an. Sen bana yaklaşırken her adımda, Ben biraz daha uzaklaşırım senden. Gece buz kesilir hudutsuz aşkımızdan, Ben seninle tüm mevsimleri yaşıyorum. Ben seninle aşkın içinde yazı yaşarım, Sana her gelişimde içimi ısıtırsın. Her sarılışımızda sevgimiz ateşlenir, Gözlere bakarken yankımız belirir. Uzak olunca birbirimizden kış olurum, Seni özlerken kar yağar bedenime. Yağmur olur gözyaşlarım, sana yağar, Sana olan hasretten yaşlarım titrer. Sonbahar yaşanır onca mevsimden sonra Fırtınalar diner, sessizliğe bırakır yerini Son demleri kalır içimizde o sonbaharın Sonra bahar usulca dokunur ellerimize Ve bizde sessiz, zarif bir aşk filizlenir Yakup çiçek
