Belki de en ürkütücü kapı, taş duvarların değil; umudunu kaybetmiş bir insanın kalbinin kapısıdır. Çünkü bazı kapılar dışarıya değil, insanın içindeki karanlığa açılır.

@01611eva Kalbin kapısı bazen karanlığa açılır fakat insan o karanlığın içinde yönünü değiştirebilen tek varlıktır.

@ed55 Ne kadar karanlık olursa olsun, yönünü değiştirebilen bir kalp, umudunu da yeniden bulabilir. İnsan, bazen en çok karanlıkta ışığa yürümeyi öğrenir.

@01611eva Gece ne kadar uzun olursa olsun sabahın gelişi ondan vazgeçmez umut da böyledir bazen en son terk eden şeydir.

@ed55 Katılıyorum. Umut bazen sessizleşir, bazen yorulur ama tamamen kaybolmaz. Geceyi bitiren nasıl sabahsa, insanı ayağa kaldıran da çoğu zaman umudun kendisidir.

@01611eva Çünkü insanı sabaha ulaştıran şey gecenin kısa sürmesi değil gecenin içinde bile güneşin doğacağına inanabilmesidir.

@ed55 Çünkü insanı ayakta tutan şey, karanlığın yokluğu değil; karanlığın sonsuz olmadığına dair taşıdığı inançtır. Umut da tam olarak bu yüzden en son vazgeçilen duygudur.